Σκοτεινά όπως είσαι μέσα σου.

Ο αέρας που ακούγεται

όπως οι παλμοί σου

δίνει αρχή στην ανάσα σου.

To δέντρο ψηλώνει από τις ρίζες του

σε μεγαλώνει.

Εποχές που αλλάζουν ,

οι εμπειρίες σου.

Φύλλα πέφτουν στο χώμα 

με τον καιρό απορροφούνται όπως οι πληγές σου.

Νερό που τρέχει 

όπως το αίμα σου.

Πουλιά που πετούν, 

οι ελπίδες σου.

Σταγόνες βροχής ,

οι φόβοι σου.

Είναι η φύση ο κόσμος μέσα σου.

Η νύχτα σε παίρνει ψηλά 

ενώ ο ήλιος δεν θα πάψει να ανατέλλει. 

Μακριά από το δρόμο που ήθελες
ξεκινάς μια νέα αρχή
για να ξεχάσεις όσα είχες προσδωκήσει.
Όσα φοβόσουν , τώρα τα έχεις πλάι σου για όπλα
είναι το μέλλον σου
για να πολεμήσεις νέους φόβους
και οι παλιοί να γίνουν σύμμαχοι.


Το πρόβλημα του σήμερα είναι η λύση του αύριο
που θα ψηλώνει τη ψυχή. 
Τίποτα δεν είναι αξεπέραστο.

Το αύριο είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζεις το σήμερα
ούτε καλύτερο ,ούτε χειρότερο από το χθές.
Μη κρίνεις τις μέρες.

Το σήμερα καθορίζει το αύριο 
και εσύ έχεις μόνο το τώρα για να το αλλάξεις.
Βιάσου.

Άσε το μολύβι να γράψει 
ό,τι να΄ναι
αρκεί να είναι

Ό,τι και να φοβάσαι στο μέλλον
αυτό θα γίνει τώρα
και σε λίγο θα είναι παρελθόν 
που θα αφήνεις πίσω



Ό,τι και αν ζείς στο παρόν 
είναι αυτό που ενώνει τα δυο κομμάτια που έχουν άθροισμα τη ζωή σου.

Πάντα θα υπάρχει αυτός ο κύκλος
για να σου θυμίζει 
οτι όλα περνάνε
τίποτα δε μένει.

΄Οταν σε ρώτησα τι θα έκανες αν ήταν η τελευταία σου μέρα στη γή

μου απάντησες: ''αυτά που θα έκανα δεν θα ήταν πράγματα αλλά πράξεις''.

Τότε σε ρώτησα : ''Γιατί δεν τις κάνεις ήδη;''.

Δεν απάντησες.

Ξέχασες ότι κάπου υπάρχει μια κλεψύδρα 

που μετράει το χρόνο σου αντίστροφα.

Θα σου πω ένα μυστικό

Όσο μεγαλώνουμε χάνουμε την ικανότητα μας να θαυμάζουμε τα θαυμαστά

τα συνηθίζουμε νομίζοντας ότι θα τα έχουμε για πάντα.

Πετάμε τα μικρά 

και αναζητούμε τα μεγάλα

ή το αντίστροφο -αν το σκεφτείς σωστά-

Πότε έχωσες τα πόδια σου τελευταία φορά στην άμμο;

Πότε μύρισες τελευταία φορά τον αέρα κοντά στη θάλασσα;

Πότε χάρηκες τελευταία φορά την βροχή;

και πότε προσπάθησες τελευταία φορά να κοιτάξεις τον ήλιο;

Αυτά είναι η ζωή στη ζωή σου

τότε η ζωή σου θα έχει ζωή

Να μην ψάχνεις αλλού το νόημα

όταν το νόημα είσαι εσύ,

μέσα σου

Η απάντηση σε όλα είναι

ο τρόπος που βλέπεις τον κόσμο,

τα μάτια με τα οποία βλέπεις

Mην αφήνεις τις μέρες να φεύγουν.

Εσύ, εσύ , εσύ

Πόσες φορές όλοι μας (νομίζω) έχουμε ζηλέψει ζωές άλλων;;;Πόσες φορές το εννοούμε πραγματικά ;;;Εδώ είναι η απάντηση..Ο κάθε άνθρωπος έχει γεννηθεί (για μένα) προορισμένος να κάνει το καλύτερο δυνατό για τις δυνατότητες του , ακόμα και αν το καλύτερο δυνατό για αυτόν είναι το λιγότερο δυνατό για τον άλλο ,θα πρέπει να θυμόμαστε ότι ο καθένας αφήνει τη δική του σταγόνα σ'αυτόν τον ωκεανό άλλος μεγαλύτερη άλλος μικρότερη,όμως..,όλοι μαζί τον έχουμε δημιουργήσει.Επίσης εγώ- ο καθένας- για να αφήσει σ αυτον τον κόσμο έχει πάρει απο χιλιάδες άτομα και έχει δώσει.Είστε δημιουργοί της δικής σας πορείας.
Συμβουλή :ΝΑ είστε δημιουργοί της δικής σας ,μοναδικής , πορείας.


Να τραβάς τη δική σου πορεία
αυτή σε΄χει πιο πολύ ανάγκη
οι άλλες ήδη είναι μεταχειρισμένες
και έχουν γίνει μηχανάκι αναπαραγωγής.

Θα τύχει να περπατήσεις δίπλα σε κόσμο
που βαδίζει ο ένας πίσω από τον άλλον ,μια γραμμή
και άλλοι λίγοι μαζί σου ενωμένοι αλλά κάθετα ,παράλληλα,αντίθετα με σένα.

Μην απορήσεις 
είναι δύσκολο να τραβάς τη δική σου γραμμή 
είναι αυτό που αφήνεις φεύγοντας ,το αποτύπωμα σου
που δεν το έχει άλλος κανείς.

Οι περαστικοί ν 'αφήνουν λίγο πάνω σου 
και εσύ σ'αυτούς
για να γίνεσαι
αυτός 
που 
από το λίγο των άλλων
έκανε το περισσότερο δυνατό δικό του

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι μιλούν για απουσία ενώ απουσία σημαίνει αισθάνομαι δυνατά την παρουσία του άλλου γύρω μου.Απουσία είναι όταν σε ψάχνουν οι αισθήσεις μου, σπάνε πόρτες , και δε σε βρίσκουν...


ΑΠΟΥΣΙΑ

Σε καταπίνουν οι νύχτες
Η απουσία μάτια μου, σε στραγγίζει
δε σου αφήνει εαυτό.
Περνάει ο καιρός
και η όψη σου καπνός τσιγάρου
και αυτό πονάει πιο πολύ

Μου χρωστάς το βραδινό σκέπασμα
για όσα δύσκολα ανέβηκα χωρίς εσένα
Δε λείπεις όταν δεν είσαι εδώ
Δεν είσαι ποτέ απών
γιατί περπατάς συνέχεια στο μυαλό μου
και λείπεις στα μάτια μου
στη μυρωδιά μου
στην αφή μου.
Αυτή είναι η απουσία
το να σε χάνουν οι αισθήσεις μου, όταν το μυαλό μου
σε κρατά σφιχτά
Λες και το κάνει από σκοπό
να λιώνει εμένα
για να δίνει σε σένα

Όμως καρδία μου, άσε να σου δίξω ποσό εύκολο είναι το χώρια όταν είμαστε μαζί

(Στον έρωτα δεν έχουν θέση τα λόγια ,κατά την άποψη μου, όπως λέει και μια ομηρική φράση τα λόγια είναι 'έπεα πτερόεντα' 'άπαξ και φύγουν από το στόμα βγάζουν φτερά και πετούν μακριά.Στον έρωτα μετράει η κάθε λέξη που δεν είπες.Τα μάτια του άλλου είναι έρωτας ,μέσα από τα οποία βλέπεις την πιο γλυκιά εκδοχή του εαυτού σου.Ο έρωτας είναι στιγμές δυνατές με σιωπές ,στις οποίες δεν υπάρχει χώρος για λέξεις... καληνύχτες)



Σβησμένα μάτια
βλέμματα που καίνε.
Σπάνε σιωπές
αλυσοδένουν ψυχές.

Ένα κοίταγμα
δύο κύματα
που σκάνε αντίθετα το ένα πάνω στ'άλλο.
Μούδιασμα
Σιωπή
Έκρηξη
Μειδίαμα 

Σιωπές, μάτια που αντανακλούν την πιο γλυκιά μορφή σου.

Οι λέξεις χωρίς νόημα, άχρηστες
τα μάτια καρφιά που ματώνουν.

Αυτό αξίζει στον έρωτα
να θυμάσαι στιγμές που ξεχειλίζουν σιωπές
και τα μάτια να λένε όσα η γλώσσα δε φτάνει να πει.

Για να καταλάβεις ότι έχεις γράψει κάτι άξιο λόγου για μένα,

 θα πρέπει την ώρα που το ολοκληρώνεις να ξέρεις οτι εσένα σου στοιχίζει περισσότερο

 από όσο εκείνων που θα το διαβάσουν, μόνο και μόνο τότε , όταν δηλαδή η καρδιά σου έχει μιλήσει 

και έχει δεθεί σαν το γόρδιο δεσμό με αυτό που έχεις κάνει , το αποτέλεσμα είναι καλό.

Ό,τι και αν κάνετε να μη ξεχνάτε να αφήνετε ένα χώρο πάντα για την καρδία σας, είναι αυτή που δίνει ζωή στη λογική μας...

Τρεις τα χαράματα και στις παρυφές του μυαλού σου υπάρχει λίγο φως ακόμα
οι ιδέες σου έχουν πιάσει λιμάνι και άλλες έχουν ναυαγήσει σε μια προσπάθεια
να σε σπρώξουν να γλυστρήσεις πιο πέρα.

Πάνω σε ένα γραφείο με ένα μικρό πράσινο φώς 
ακούνητος
Έχεις ταξιδέψει σε μέρη που δεν έχεις βρεθεί ποτέ και
τα ακροδάχτυλα σου θέλουν να σε φτάσουν ακόμα πιο μακριά.
Κάθε γράμμα που συμπληρώνεις, ένας άνθρωπος που κάνει το πρώτο του βήμα.
Κάθε αρχή που αποφασίζεις, οι δικοί του φόβοι.
Κάθε τέλος, αναπόφευκτο.
Είναι πιόνια στα χέρια σου ,
εκπληρώνουν τα θέλω σου χωρίς δισταγμούς.

Κάθε αρχή τους ,και δική σου.
Δίνεις για αυτούς ,αλλά και δίνεσαι.
Γιατί είναι κάτι από εσένα.
Είναι οι σκέψεις σου που τις βλέπεις λίγο λίγο να ζωντανεύουν.
Τα δικά σου χέρια είναι αυτά που θα αφήσουν αυτόν τον κόσμο να μπει σε τροχιά,
αλλά και τα δικά σου που θα τον σταματήσουν.
Το τέλος πρέπει να  είναι πιο δύσκολο για σένα
για να μπορέσει να είναι και για όλους τους άλλους.

Κάπου εδώ ήρθε η ώρα να πω καληνύχτα με ένα ποίημα που μόνο ελπίδα έχει να δώσει!Να μην χάνετε ποτέ τη δύναμη σας γιατί σε κάποιο τίποτα των άλλων θα βρείτε δύναμη να συνεχίσετε...


Οι φόβοι σου ζουν μέσα σου
η ψυχή σου τους αφήνει ένα χώρο για να ζουν και
το χαμόγελό σου τους τρομάζει.

Σε οδηγούν σαν μαριονέτα αβίαστα.
Κόψε τα σχοινιά, να απελευθερωθείς , να είσαι γυμνός, απαλλαγμένος 
έτοιμος να κάνεις το επόμενο βήμα που θα σε φτάσει λίγο παρακάτω στην ιστορία σου.

Τα βράδια γίνονται σκιές και σε ακολουθούν στον ύπνο σου κρυμμένοι κάτω από το μαξιλάρι σου.
Στο σκοτάδι μπλέκονται  κάνουν κόμπους και σε πνίγουν.
Την αυγή φοβισμένοι απο το φως χάνονται και σε αφήνουν κουρασμένο σε απόγνωση.
Τώρα είναι η δική σου σειρά να τους νικήσεις γιατί στο φως υπερισχύεις 

Αυτό το βράδυ σβήνουν νικημένοι στα κομμάτια σου
Η ήττα σου είναι αυτή που σε γεννά
Γιατί μέσα από το τίποτα δημιουργείς τα πάντα

Ενα μικρό ξεκίνημα από τα δικά μου μάτια , μια μικρή προσπάθεια να έρθω κοντά με την ποίηση που
τόσο αγαπώ...


Φοράει μαύρα , κουστούμι , έτοιμος για κάθε ενδεχόμενο.
Δεν μπορείς να τον δεις αλλά τον αισθάνεσαι ,γιατί σε αυτόν βασίζεσαι.
Πολλές φορές σε αποκαρδιώνει και άλλες κουμπώνει πάνω σου λες και είναι
σακάκι ραμμένο ακριβώς για τα μέτρα σου. Πόσες φορές έχει φέρει πράγματα σε σένα 
και πόσες φορές έχει πάρει ,έχεις ξεχάσει να μετρήσεις. 'Οσα και αν έχει αποφασίσει να
σου πάρει ή να σου στερήσει πάντα θυμάσαι αυτά που σου έδωσε. Κάποιες φορές τον 
μισείς την ίδια στιγμή σε ωριμάζει κάποιες φορές τον αναπολείς και τότε σε θρέφει.

Όταν βρίσκεσαι σε κορυφές παίρνει οστά και σάρκα και μοιάζει με αυτό που εσύ του λές 
να μοιάσει. Φοβάσαι γιατί ξέρεις οτι θα επιμηκύνει το άσχημο και θα προσπεράσει γρήγορα 
το ωραίο όπως ένα άνοιξε-κλείσε των ματιών.
 Ζητάς να σε πάει λίγο πίσω ,αρνείται πεισματικά, λες και το κάνει επίτηδες.
Ζητάς να σε πάει λίγο μπροστά,σε κοιτάει γελώντας ενώ σου παίρνει το παρόν.
Τον μισείς, γιατί ποτέ δεν κάνει αυτό που του ζητάς.
Δε σου αλλάζει το παρελθόν δεν σου αποκαλύπτει το μέλλον μα σε μαθαίνει
τη μαγεία του παρόντος και το παρόν είναι  μόνο στα δικά σου χέρια.Δε μπορεί να επέμβει.
Είναι δικό σου

Τελικά τον ευχαριστείς για αυτά που σου στέρησε
Σου δίνει δύναμη, χωρίς να την ζητάς.
Σε μαθαίνει να αντέχεις, χωρίς να το ξέρεις,
Σου δίνει εμπειρία, για να μαθαίνεις.
Περισσότερα από όσα του είχες ζητήσει,και τα εκτίμας λές και σου έδωσε χρυσό.
Του δίνεις την αξία που του αξίζει.
'Ετσι είναι ο χρόνος όποιος του αντιστέκεται τον σέρνει 
και όποιος τον ακολουθεί οδηγείται
Σε αφήνει να περιπλανιέσε μόνος σου και  όταν φτάσεις σε σημείο που εκείνος ορίζει , 
σε παίρνει μαζί του στ΄άπειρο.
Έτσι όπως σε ήθελε, σοφό.

Αύγουστος Κορτώ

Ως αφετηρία του blog μου, ο Αύγουστος Κορτώ θέλοντας να υπενθυμίσω σε όλους μας ότι όπως λέει και ο ίδιος  η ουσία βρίσκεται στα απλούστερα...

Σύμφωνα με την επιστήμη, ο αντιτακτός αντίχειρας ήταν που έδωσε στον άνθρωπο τη δυνατότητα της εξέλιξης: την ικανότητα να κατασκευάζει και να χρησιμοποιεί εργαλεία, να ανάβει φωτιά, να θάβει τους νεκρούς του.

Με τα ίδια τούτα χέρια χτίστηκαν οι πόλεις και τα μνημεία της αρχαιότητας, μ’ αυτά κατασκευάστηκαν τα πρώτα όργανα και χάρη στους νυγμούς των δακτύλων τους ήχησαν οι πρώτες μουσικές φωνές και πήρε ψυχή το λαξευμένο ξύλο.

Όμως τα αληθινά μεγαλειώδη έργα των χεριών είναι και τα απλούστερα, κι αυτά που ενώνουν τον άνθρωπο με τον άνθρωπο: τα χεράκια των μωρών που σφίγγουνε στα τυφλά τον μαστό για να θηλάσουν, τα ίδια μικροσκοπικά αυτά χέρια στο μπουσούλημα, το παιχνίδι, και στην πρώτη εξερεύνηση του κόσμου° τα χέρια ως μέσον για τους ανεκτίμητους θησαυρούς του χαδιού και του κάθε αγγίγματος, κι άλλοτε ως εργαλεία που μέσω της γραφής ή όποιας άλλης τέχνης ανταμώνουν σαν ακροδάχτυλα που ψαύουνε στο χάος τις ψυχές.

Δίνουμε τα χέρια. Τα λεφτά αλλάζουν χέρια. Γεια στα χέρια σου εσύ που με τόση στοργή μαγείρεψες να φάω. Κι εσύ που έπλυνες τα πρώτα ρουχαλάκια μου στο χέρι, και μου τα φόρεσες όταν δεν ήξερα ακόμα πώς να ντύνομαι. Τα ξένα χέρια, και η κάθε ρίμα με τα κοφτερά – σαν χέρια άγρια – μαχαίρια. Χέρι με χέρι περπατούν οι ερωτευμένοι, και τα γεροντάκια από τα χέρια πιάνουνε το στήριγμά τους, στους γαλήνιους περιπάτους του λυκόφωτος.

Χέρια γιατρού και μαίας πρώτη φορά μας βγάζουνε στον κόσμο, κι άλλα που δεν τα νιώθουμε πια μας ξεπροβοδίζουνε στο τέλος. (Κι αν κρυφοκοιτάξεις σε κάμαρα όπου ταίρι, παιδί, ή άλλος συγγενής θρηνεί μπροστά στο νεκροκρέβατο, τα κρύα ασάλευτα χέρια πιο συχνά θα πιάσει να φιλήσει και να πλύνει με το ακριβό νερό των δακρύων).

Κι εγώ με τα δικά μου χέρια σκάρωσα το ταπεινό τούτο εγκώμιο, κοιτώντας μια φωτογραφία όπου ένα παιδί παλεύει ν’ αγγίξει ένα άλλο μέσα απ’ την αδιάβατη απεραντοσύνη του χρόνου και της ανυπαρξίας.

Και για παρηγοριά τα δάχτυλα θα τρέξουνε τώρα πάνω στα πλήκτρα, να ζωντανέψει μουσική πλασμένη από άλλα χέρια θεία, που χώνονται βαθιά σαν χειρουργού και πιάνουνε, και σφίγγουν την καρδιά.