Τις νύχτες

Τις νύχτες ,χανόμαστε σε όνειρα ,σε φευγαλέες εικόνες που σβήσανε.

Ταξιδεύοντας στο χρόνο ,τρένα που σε ξαναγυρίζουν στο χθεσινό πρωί

βρίσκοντας το τώρα που έχει γίνει πριν.

Γιατί ;

Είναι η εμμονή μας .

Να αναζητούμε πράγματα που δεν συνέβησαν,

σκέψεις που δεν ζήσαμε μα τις νοιώσαμε περισσότερο από εκείνα που είχαμε ζήσει.

Μας βασανίζουν,

τις αναπαριστούμε ξανά και ξανά ίδιες ,

τις μετατρέπουμε,

τις μεταποιούμε για να δούμε,

αν θα άλλαζε,

τι θα άλλαζε;

Ποιός είναι βέβαιος για αυτό που συνέβη τελικά;

Και είναι αναπάντητο ερώτημα αν πισωγυρίζουμε για αυτό που αισθανθήκαμε 

ή για την ίδια τη στιγμή.

Τι είναι αυτό που σε αναγκάζει να επιστρέφεις εκεί;

Είναι όλα όσα δεν είπαμε.

Είναι η νοσταλγία για όσα δεν θυμόμαστε ,

εκείνα τα θολά

σαν έναν ουρανό θυμωμένο που κάνει τα πουλιά να αλλάξουν κατεύθυνση ,

όταν επικρατεί νηνεμία.

Αυτή η εμμονή επενδύει στο μέλλον ενός τελειωμένου απο καιρό χρόνου.

Και αναρωτιέμαι αξίζει να ζούμε μια στιγμή πλημμυρισμένοι απο αισθήσεις του παραδείσου

ή μια νέα ζωή αμφίβολη, άγνωστη, ακαθόριστη;

Ποιά ζωή μας ανήκει;

Η άδικη ή η ξένη ;

 ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΊΤΙ ΤΟΥ Ο.ΕΛΥΤΗ 

ΣΠΕΤΣΕΣ , ΙΟΥΛΙΟΣ 2020

Μέσα στον ανεμοστρόβιλο του χρόνου

Γίνομαι ένα με σένα.

Και αγναντεύω μέσα από τα δικά σου μάτια.

Και τί αξία έχει έτσι το μαντήλι που το παίρνει ο αέρας.

Το μικρό το βότσαλο που το βλέπει ο ήλιος.

Ένα μεσημέρι δίχως στάλα ανέμου.

Και είμαι εδώ δίπλα σε ό,τι παιδικό δικό σου

να γίνομαι και εγώ ευάλωτα παιδί.

Και ό,τι φαντάζομαι γίνεται με τους στίχους σου

ακλόνητα πραγματικό.

Αδιάψευστα.

Όπως ακριβώς και εσύ στη δική μου  καρδιά.

Οι δυσκολίες είναι γεμάτες ζωή.

είναι πυκνές στιγμές ,

και η ζωή είναι γεμάτη με μαχήτριες,

ανυποχώρητες,ανένδοτες ,αφοσιωμένες στην αγάπη των αναμνήσεων.

   

                  ΜΈΣΑ ΑΠΌ ΤΑ ΜΆΤΙΑ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΊΚΑΣ ΜΕ ΚΑΡΚΊΝΟ

Πόσες νύχτες ακόμα να έχουνε μείνει;

Το άγχος έχει γίνει αναπνοή μου.

Η ψυχή  σώμα να πετάξει στη μάχη μου.

Η καταστροφή στρώνει στο πέρασμα λουλούδια .

Στολίζω τη λύπη μου με το πιο έντονο χρώμα,

Οχι για να την κρύψω 

Μόνο για να φωνάξω την επιμονή μου.

Να φυλακίσω κάθε εκδοχή,

Να πνίξω κάθε νέα απόδειξη

Να βουλιάξω κάθε ελπίδα στο μέλλον αυτό

Να αφήσω το παρελθόν να σπάσει τις πόρτες 

βρίσκοντας ακαριαία το τέλος του νήματος,

Με τον τρόπο που θέλω εγώ,

Με τον τρόπο που εκείνοι που μου έδωσαν αναμνήσεις 

με έκαναν να δω τον κόσμο μια στιγμή.

Κοιτώντας τους κατάματα να λες πως :Εγώ θα βρίσκω τρόπο να φυτρώνω λουλούδια σε τσιμέντο.

Και είναι τόσο βαθιά η πίστη μου 

που αν χρειαστεί να σε πείσω θα φυτρώνω εγώ το λουλούδι

 ακόμα και κάτω από τη γή 

νεκρή.

Μονόδρομο θα αφήνω ,

εγκλωβισμένες τρεις λέξεις στο μυαλο μου.

Ελευθερία

Ζωή.

Και ανάμνηση.

Λιγες μέρες πριν φύγει κ αυτός ο χρόνος με πιάνει ένα ανεξήγητο άγχος να προλάβω να κάνω μια μικρή αποτίμηση ,να προλάβω να δώ τι έμεινε ,τι έφυγε,τι κέρδισα και τι έμαθα.

Πάντα οι πρώτες σκέψεις που κάνω μου προκαλούν μελαγχολία γιατί σίγουρα σκέφτομαι ποιούς έχασα αυτή την χρονιά ,γιατί τους έχασα και σίγουρα αν τώρα η ζωή μου είναι καλύτερα χωρίς αυτούς ή εστω έχει πάρει το δρόμο της…Πέρυσι θυμάμαι είπα ζόρικη χρονιά το 2018 όμως βίαζομαι κάθε φορά να μιλήσω ,το '19 ακόμη πιο ζόρικο.

Φέρνω στο νου μου τον περσινό απολογισμό και συνειδητοποιώ οτι και φέτος καταλήγω σε ένα Σίγουρο συμπέρασμα. Οτιδήποτε ήρθε στη ζωή μου και έφυγε ,είχε λόγο και για τα δύο. Κερδισμένη και από τα δύο. Στην αρχή λυπάσαι όταν κάτι το χάνεις ,γιατί κόβεις αυτό που αισθάνεσαι,το σταματάς . Αυτή η βίαιη αλλαγή όσο να ναι αρχικά σου στοιχίζει.Όσο ήμουν μικρότερη πενθούσα για άτομα που έχανα το ένα μετά το άλλο όμως μεγαλώνοντας το συνήθισα, έπαψα να τρέχω πίσω από ανθρώπους και φυσικά σταμάτησα να πιστεύω ότι αυτό που δίνω και αισθάνομαι εγώ θα το πάρω πίσω  .  Αυτό το λάθος το κάνουμε όλοι μας τουλάχιστον έτσι νομίζω.

Να αφήνεις να φεύγουν οι άνθρωποι, να μένουν ελεύθεροι να βλέπεις ποιός μένει από επιλογή ακόμα και αν του άφησες την πόρτα για να φύγει.Να μην αφήνεις τα μέσα -έξω ,να κλείνεις ή να ανοίγεις. Να μην αφήνεις το μυαλό σου να μπλέκεται σε κόμπους ,να τους λύνεις γιατί το μυαλό θυμώνει και εκδικείται όταν το ταλαιπωρείς.Να μην εκδικείσαι αλλά να μάθεις να συγχωρείς.Γιατί συγχωρώ σημαίνει καθαίρω και προχωράω. Καθαρίζει η ψυχή ,εξαγνίζεται όταν μάθεις να συγχωρείς και θα χρειαστεί να συγχωρέσεις πολλά γιατί είσαι άνθρωπος μάτια μου,το πιο επικίνδυνο ζώο του πλανήτη.Όσο και αν σε δυσκολεύει η ίδια η ζωή αυτή την ώρα,να θυμάσαι πως ο Θεός ή το σύμπαν αν θέλεις,σου φέρνει στη ζωή σου δυσκολίες τις οποίες μπορείς να αντέξεις,είναι φτιαγμένες για εσένα συγκεκριμένα και μάλιστα είναι σίγουρο οτι μπορείς να τις αντιμετωπίσεις.Οπότε πάρε μια βαθιά ανάσα και να θυμάσαι οτι όσες βροχές και αν πέφτουν μαζεμένες ο ήλιος δεν αργεί να βγεί.

Ο μόνος δρόμος για να μείνεις δυνατός είναι να συνεχίσεις να είσαι δίκαιος,ειλικρινής,να νοιάζεσαι ακόμα και αν δεν νοιάστηκαν για σένα ,να χαμογελάς ακομά και αν δεν το αξίζουν και όλα θα βρουν τρόπο να γυρίσουν,θα ρολάρουν και εσύ θα βλέπεις την καλύτερη εκδοχή σου,και όχι αυτό που  σου άφησαν να φτάσει μέχρι εδώ,τα απομεινάρια σου.

Ασε τις χρονιές να φεύγουν, άσε όσους θέλουν να φύγουν μαζί, μείνε σε αυτούς που έμειναν ,μείνε σε αυτούς που έμεινες,και ότι αξίζει να σωθεί θα βρεί τον τρόπο του ,η ακόμα καλύτερα θα φέρει πίσω του κάτι καλύτερο.Κλείσε τα μάτια σβήσε τα φώτα σου ,και ξεκίνα απ’την αρχή.

 1/1/20

Τίποτα άλλο μη ζητάς

Πάψε πια να ζητιανεύεις.

Έρχεται εκέινο το βράδυ είναι αναπόφευκτο.

Στέκεσαι σε μια γωνιά, σαστίζεις άψυχος. Απολογίζεις και απολογίζεσαι.

Μετράς και μετριέσαι.

Για αυτούς που έγινες

σαν γυαλί διάφανος 

Σαν γυαλί ευδιάκριτος,

Και ότι υπήρχε  μέσα σου βιτρίνα  έκθεσης σε κοινή θέα.

Και εκείνοι γύρω με φακούς να σε αναλύουν

Να σε ξοδεύουν σε λέξεις του μέλλοντος που δεν μπορούν το τώρα. 

Σε τοποθετούν σε κουτάκια , σε κάνουν αριθμούς και ύστερα σε καβατζώνουνε σε τσέπη φυλακτό.. Πώς αντέχεις να σε υπολογίζουν εκείνοι που δε υπολογίζονται!; 

Και εκείνο το βράδυ ήρθε και εσύ κυριευμένος από το πιο ασυγκράτητο θηρίο σου .

Πιο σίγουρη η ψυχή σου πως δεν χωράνε άλλες εκπτώσεις στο παζάρι που πουλήσαν  την αγάπη σου. 

Δεν έχει μέλλον να κρατήσεις αυτό που δε μπορεί να κρατηθεί.

 Εκείνο το βράδυ  τώρα έφυγε.

Οι ανθρώποι γύρω σου βλέπουν το χαμογελό σου και μπορεί να αναρωτιούνται αν πρόκειται για έρωτα. 

Χαμογελάς φεύγοντας στη γνώση . 

Ό,τι είναι γραφτό να σε βρει θα βρίσκει πάντα τρόπο να σε βρίσκει.

Ως το πρωί θα μαι μαζί σου.

Και αν δεν τα καταφέρω θα φταίει που 

τα δικά σου όνειρα είναι μακριά από μένα .

Χωρίς εμένα .

Δεν θα ανήκω στο δικό σου μεγάλο κύκλο και

 η αλυσίδα σου θα σταματάει πριν από μένα .

Χωρίς εμένα .

Και εγώ μόνος με μένα .

Χωρίς εμένα, χωρίς κανένα.

Το ένα είναι κανένα.

Μόνο τα δύο μπορούν και ένα.

Αξίζει να ανήκεις.

Αν αργήσεις ,θα βρεθείς, μη φοβιθείς.

Αξίζει να ανήκεις έτσι και αλλιώς πρώτα στον εαυτό σου.

Σκοτεινά όπως είσαι μέσα σου.

Ο αέρας που ακούγεται

όπως οι παλμοί σου

δίνει αρχή στην ανάσα σου.

To δέντρο ψηλώνει από τις ρίζες του

σε μεγαλώνει.

Εποχές που αλλάζουν ,

οι εμπειρίες σου.

Φύλλα πέφτουν στο χώμα 

με τον καιρό απορροφούνται όπως οι πληγές σου.

Νερό που τρέχει 

όπως το αίμα σου.

Πουλιά που πετούν, 

οι ελπίδες σου.

Σταγόνες βροχής ,

οι φόβοι σου.

Είναι η φύση ο κόσμος μέσα σου.

Η νύχτα σε παίρνει ψηλά 

ενώ ο ήλιος δεν θα πάψει να ανατέλλει.