Τις νύχτες

Τις νύχτες ,χανόμαστε σε όνειρα ,σε φευγαλέες εικόνες που σβήσανε.

Ταξιδεύοντας στο χρόνο ,τρένα που σε ξαναγυρίζουν στο χθεσινό πρωί

βρίσκοντας το τώρα που έχει γίνει πριν.

Γιατί ;

Είναι η εμμονή μας .

Να αναζητούμε πράγματα που δεν συνέβησαν,

σκέψεις που δεν ζήσαμε μα τις νοιώσαμε περισσότερο από εκείνα που είχαμε ζήσει.

Μας βασανίζουν,

τις αναπαριστούμε ξανά και ξανά ίδιες ,

τις μετατρέπουμε,

τις μεταποιούμε για να δούμε,

αν θα άλλαζε,

τι θα άλλαζε;

Ποιός είναι βέβαιος για αυτό που συνέβη τελικά;

Και είναι αναπάντητο ερώτημα αν πισωγυρίζουμε για αυτό που αισθανθήκαμε 

ή για την ίδια τη στιγμή.

Τι είναι αυτό που σε αναγκάζει να επιστρέφεις εκεί;

Είναι όλα όσα δεν είπαμε.

Είναι η νοσταλγία για όσα δεν θυμόμαστε ,

εκείνα τα θολά

σαν έναν ουρανό θυμωμένο που κάνει τα πουλιά να αλλάξουν κατεύθυνση ,

όταν επικρατεί νηνεμία.

Αυτή η εμμονή επενδύει στο μέλλον ενός τελειωμένου απο καιρό χρόνου.

Και αναρωτιέμαι αξίζει να ζούμε μια στιγμή πλημμυρισμένοι απο αισθήσεις του παραδείσου

ή μια νέα ζωή αμφίβολη, άγνωστη, ακαθόριστη;

Ποιά ζωή μας ανήκει;

Η άδικη ή η ξένη ;

 ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΊΤΙ ΤΟΥ Ο.ΕΛΥΤΗ 

ΣΠΕΤΣΕΣ , ΙΟΥΛΙΟΣ 2020

Μέσα στον ανεμοστρόβιλο του χρόνου

Γίνομαι ένα με σένα.

Και αγναντεύω μέσα από τα δικά σου μάτια.

Και τί αξία έχει έτσι το μαντήλι που το παίρνει ο αέρας.

Το μικρό το βότσαλο που το βλέπει ο ήλιος.

Ένα μεσημέρι δίχως στάλα ανέμου.

Και είμαι εδώ δίπλα σε ό,τι παιδικό δικό σου

να γίνομαι και εγώ ευάλωτα παιδί.

Και ό,τι φαντάζομαι γίνεται με τους στίχους σου

ακλόνητα πραγματικό.

Αδιάψευστα.

Όπως ακριβώς και εσύ στη δική μου  καρδιά.

Οι δυσκολίες είναι γεμάτες ζωή.

είναι πυκνές στιγμές ,

και η ζωή είναι γεμάτη με μαχήτριες,

ανυποχώρητες,ανένδοτες ,αφοσιωμένες στην αγάπη των αναμνήσεων.

   

                  ΜΈΣΑ ΑΠΌ ΤΑ ΜΆΤΙΑ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΊΚΑΣ ΜΕ ΚΑΡΚΊΝΟ

Πόσες νύχτες ακόμα να έχουνε μείνει;

Το άγχος έχει γίνει αναπνοή μου.

Η ψυχή  σώμα να πετάξει στη μάχη μου.

Η καταστροφή στρώνει στο πέρασμα λουλούδια .

Στολίζω τη λύπη μου με το πιο έντονο χρώμα,

Οχι για να την κρύψω 

Μόνο για να φωνάξω την επιμονή μου.

Να φυλακίσω κάθε εκδοχή,

Να πνίξω κάθε νέα απόδειξη

Να βουλιάξω κάθε ελπίδα στο μέλλον αυτό

Να αφήσω το παρελθόν να σπάσει τις πόρτες 

βρίσκοντας ακαριαία το τέλος του νήματος,

Με τον τρόπο που θέλω εγώ,

Με τον τρόπο που εκείνοι που μου έδωσαν αναμνήσεις 

με έκαναν να δω τον κόσμο μια στιγμή.

Κοιτώντας τους κατάματα να λες πως :Εγώ θα βρίσκω τρόπο να φυτρώνω λουλούδια σε τσιμέντο.

Και είναι τόσο βαθιά η πίστη μου 

που αν χρειαστεί να σε πείσω θα φυτρώνω εγώ το λουλούδι

 ακόμα και κάτω από τη γή 

νεκρή.

Μονόδρομο θα αφήνω ,

εγκλωβισμένες τρεις λέξεις στο μυαλο μου.

Ελευθερία

Ζωή.

Και ανάμνηση.