Ενα μικρό ξεκίνημα από τα δικά μου μάτια , μια μικρή προσπάθεια να έρθω κοντά με την ποίηση που
τόσο αγαπώ...


Φοράει μαύρα , κουστούμι , έτοιμος για κάθε ενδεχόμενο.
Δεν μπορείς να τον δεις αλλά τον αισθάνεσαι ,γιατί σε αυτόν βασίζεσαι.
Πολλές φορές σε αποκαρδιώνει και άλλες κουμπώνει πάνω σου λες και είναι
σακάκι ραμμένο ακριβώς για τα μέτρα σου. Πόσες φορές έχει φέρει πράγματα σε σένα 
και πόσες φορές έχει πάρει ,έχεις ξεχάσει να μετρήσεις. 'Οσα και αν έχει αποφασίσει να
σου πάρει ή να σου στερήσει πάντα θυμάσαι αυτά που σου έδωσε. Κάποιες φορές τον 
μισείς την ίδια στιγμή σε ωριμάζει κάποιες φορές τον αναπολείς και τότε σε θρέφει.

Όταν βρίσκεσαι σε κορυφές παίρνει οστά και σάρκα και μοιάζει με αυτό που εσύ του λές 
να μοιάσει. Φοβάσαι γιατί ξέρεις οτι θα επιμηκύνει το άσχημο και θα προσπεράσει γρήγορα 
το ωραίο όπως ένα άνοιξε-κλείσε των ματιών.
 Ζητάς να σε πάει λίγο πίσω ,αρνείται πεισματικά, λες και το κάνει επίτηδες.
Ζητάς να σε πάει λίγο μπροστά,σε κοιτάει γελώντας ενώ σου παίρνει το παρόν.
Τον μισείς, γιατί ποτέ δεν κάνει αυτό που του ζητάς.
Δε σου αλλάζει το παρελθόν δεν σου αποκαλύπτει το μέλλον μα σε μαθαίνει
τη μαγεία του παρόντος και το παρόν είναι  μόνο στα δικά σου χέρια.Δε μπορεί να επέμβει.
Είναι δικό σου

Τελικά τον ευχαριστείς για αυτά που σου στέρησε
Σου δίνει δύναμη, χωρίς να την ζητάς.
Σε μαθαίνει να αντέχεις, χωρίς να το ξέρεις,
Σου δίνει εμπειρία, για να μαθαίνεις.
Περισσότερα από όσα του είχες ζητήσει,και τα εκτίμας λές και σου έδωσε χρυσό.
Του δίνεις την αξία που του αξίζει.
'Ετσι είναι ο χρόνος όποιος του αντιστέκεται τον σέρνει 
και όποιος τον ακολουθεί οδηγείται
Σε αφήνει να περιπλανιέσε μόνος σου και  όταν φτάσεις σε σημείο που εκείνος ορίζει , 
σε παίρνει μαζί του στ΄άπειρο.
Έτσι όπως σε ήθελε, σοφό.