Τις νύχτες

Τις νύχτες ,χανόμαστε σε όνειρα ,σε φευγαλέες εικόνες που σβήσανε.

Ταξιδεύοντας στο χρόνο ,τρένα που σε ξαναγυρίζουν στο χθεσινό πρωί

βρίσκοντας το τώρα που έχει γίνει πριν.

Γιατί ;

Είναι η εμμονή μας .

Να αναζητούμε πράγματα που δεν συνέβησαν,

σκέψεις που δεν ζήσαμε μα τις νοιώσαμε περισσότερο από εκείνα που είχαμε ζήσει.

Μας βασανίζουν,

τις αναπαριστούμε ξανά και ξανά ίδιες ,

τις μετατρέπουμε,

τις μεταποιούμε για να δούμε,

αν θα άλλαζε,

τι θα άλλαζε;

Ποιός είναι βέβαιος για αυτό που συνέβη τελικά;

Και είναι αναπάντητο ερώτημα αν πισωγυρίζουμε για αυτό που αισθανθήκαμε 

ή για την ίδια τη στιγμή.

Τι είναι αυτό που σε αναγκάζει να επιστρέφεις εκεί;

Είναι όλα όσα δεν είπαμε.

Είναι η νοσταλγία για όσα δεν θυμόμαστε ,

εκείνα τα θολά

σαν έναν ουρανό θυμωμένο που κάνει τα πουλιά να αλλάξουν κατεύθυνση ,

όταν επικρατεί νηνεμία.

Αυτή η εμμονή επενδύει στο μέλλον ενός τελειωμένου απο καιρό χρόνου.

Και αναρωτιέμαι αξίζει να ζούμε μια στιγμή πλημμυρισμένοι απο αισθήσεις του παραδείσου

ή μια νέα ζωή αμφίβολη, άγνωστη, ακαθόριστη;

Ποιά ζωή μας ανήκει;

Η άδικη ή η ξένη ;