Οι δυσκολίες είναι γεμάτες ζωή.

είναι πυκνές στιγμές ,

και η ζωή είναι γεμάτη με μαχήτριες,

ανυποχώρητες,ανένδοτες ,αφοσιωμένες στην αγάπη των αναμνήσεων.

   

                  ΜΈΣΑ ΑΠΌ ΤΑ ΜΆΤΙΑ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΊΚΑΣ ΜΕ ΚΑΡΚΊΝΟ

Πόσες νύχτες ακόμα να έχουνε μείνει;

Το άγχος έχει γίνει αναπνοή μου.

Η ψυχή  σώμα να πετάξει στη μάχη μου.

Η καταστροφή στρώνει στο πέρασμα λουλούδια .

Στολίζω τη λύπη μου με το πιο έντονο χρώμα,

Οχι για να την κρύψω 

Μόνο για να φωνάξω την επιμονή μου.

Να φυλακίσω κάθε εκδοχή,

Να πνίξω κάθε νέα απόδειξη

Να βουλιάξω κάθε ελπίδα στο μέλλον αυτό

Να αφήσω το παρελθόν να σπάσει τις πόρτες 

βρίσκοντας ακαριαία το τέλος του νήματος,

Με τον τρόπο που θέλω εγώ,

Με τον τρόπο που εκείνοι που μου έδωσαν αναμνήσεις 

με έκαναν να δω τον κόσμο μια στιγμή.

Κοιτώντας τους κατάματα να λες πως :Εγώ θα βρίσκω τρόπο να φυτρώνω λουλούδια σε τσιμέντο.

Και είναι τόσο βαθιά η πίστη μου 

που αν χρειαστεί να σε πείσω θα φυτρώνω εγώ το λουλούδι

 ακόμα και κάτω από τη γή 

νεκρή.

Μονόδρομο θα αφήνω ,

εγκλωβισμένες τρεις λέξεις στο μυαλο μου.

Ελευθερία

Ζωή.

Και ανάμνηση.