ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΊΤΙ ΤΟΥ Ο.ΕΛΥΤΗ 

ΣΠΕΤΣΕΣ , ΙΟΥΛΙΟΣ 2020

Μέσα στον ανεμοστρόβιλο του χρόνου

Γίνομαι ένα με σένα.

Και αγναντεύω μέσα από τα δικά σου μάτια.

Και τί αξία έχει έτσι το μαντήλι που το παίρνει ο αέρας.

Το μικρό το βότσαλο που το βλέπει ο ήλιος.

Ένα μεσημέρι δίχως στάλα ανέμου.

Και είμαι εδώ δίπλα σε ό,τι παιδικό δικό σου

να γίνομαι και εγώ ευάλωτα παιδί.

Και ό,τι φαντάζομαι γίνεται με τους στίχους σου

ακλόνητα πραγματικό.

Αδιάψευστα.

Όπως ακριβώς και εσύ στη δική μου  καρδιά.